ကဲ . . . မယံုခ်င္ေန . . .

View previous topic View next topic Go down

ကဲ . . . မယံုခ်င္ေန . . .

Post  Admin on Tue Jun 14, 2011 2:27 pm

ေလယာဥ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က ဖြားဖက္ေတာ္လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အသက္ႏႇစ္လသား မျပည့္ခင္ ကတည္းက ေလယာဥ္ စစီးရတာကိုး။ ၁၉၅၈ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလထဲေလာက္မႇာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။

ဆန္းေတာ့လည္း မဆန္းပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္အေဖက အဲဒီ့အခ်ိန္က တည္ေဆာက္ဆဲ ေလာပိတ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး လုပ္ငန္းက ၀န္ထမ္း ဆိုေတာ့ ေသွ်ာင္ေနာက္ကို ဆံထံုးတင္လိုက္ရတာ မဟုတ္ဘဲ ဆံညႇပ္ေလး ပိစိေကြး ကြၽန္ေတာ္ပါ အေခ်ာင္ ပါသြားရေတာ့တာပါ။

အခုဆို ကြၽန္ေတာ့္ အသက္က ၅၄ ႏႇစ္ထဲမႇာ။ အဲဒီ့ အေတာအတြင္း စီးလိုက္ရတဲ့ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေတြ ဆိုတာ မနည္းပါဘူး။ သမုဒၵရာႀကီး ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး အခ်ိန္ကာလကို ေက်ာ္လႊားသြားရတဲ့ ခရီးစဥ္ေတာင္ ပါခဲ့ဖူးေသးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ဗ်ာ... ေျမျပင္ကေန ေပေပါင္း ႏႇစ္ေသာင္းနဲ႔မႇ ရႇစ္ေထာင္ အျမင့္မႇာ ေလယာဥ္ ပ်ံသန္းေနတုန္း ေလယာဥ္မယ္ တစ္ေယာက္ တာတို ေျပးပြဲ၀င္သလို အူယားဖားယား ေျပးတာ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါဆို တစ္ခါဖူးမႇ မျမင္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ျမင္မယ့္ျမင္ေတာ့ မေန႔တစ္ေန႔ကမႇခင္ဗ်။

၂၀၁၁ ခုႏႇစ္ မတ္လ ၂၄ ရက္ေန႔မႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစု ဇင္းမယ္ ကေန ရန္ကုန္ကို ပုဂံေလေၾကာင္းနဲ႔ ျပန္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မႇာ ေတြ႕လိုက္ရတာပါ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး၊ ခရီးသည္ေတြကို ေကြၽးေမြးၿပီးလို႔ ေလယာဥ္ပဲ့ပိုင္းမႇာ သိမ္းစရာရိႇတာ သိမ္းေနၾကတံုး သူတို႔ဆီမႇာ အခ်က္ေပးသံတို႔၊ အခ်က္ျပမီးတို႔ ေပၚသြားလို႔လား မသိဘူး။ ေလယာဥ္မယ္ေလး ကြၽန္ေတာ့္ ေဘးကေန လႇစ္ခနဲ ေျပးခ်သြားလိုက္တာ မ်က္စိနဲ႔တပ္အပ္ ျမင္လိုက္ရပါတယ္။
ေရႊေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ သည္လိုျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုတာကို ဆက္စဥ္းစားတဲ့ အခါမႇာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မႇာ အေျဖ ေတြ႔သလိုလို၊ မေတြ႕သလိုလိုနဲ႔ ေခါင္းေနာက္လာပါတယ္ . . .

အား... ဘယ္ဟုတ္မတုန္း။ သူ႔ခမ်ာ ေျပးသင့္လို႔ ေျပးရတာပါ။ သူသြားတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရႇ႕ခံုတန္း ငါးတန္း အေက်ာ္ေလာက္ကို ေျပးတာပါ။ အဲဒီ့ခံုတန္းမႇာ ထိုင္ေနတဲ့သူ ႏႇစ္ဦးထဲက တစ္ဦးက ေလယာဥ္ရဲ႕ အေရးေပၚထြက္ေပါက္ အဖြင့္ ခလုတ္ကို သြားဆြဲလို႔ ေျပးရတာမႇန္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ သိဆို ေလယာဥ္မယ္ေလးက အဲဒီ့ခလုတ္ကို တဖိဖိလုပ္ေနေတာ့တာကိုး။

အဲဒါနဲ႔လည္း သူစိတ္မခ်ဘူး၊ အဲဒီ့ ခရီးသည္ ႏႇစ္ဦးကို ေနရာ ေျပာင္းခိုင္းပါေတာ့တယ္။ အဲလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ေရႇ႕ ငါးတန္းအေက်ာ္က ႏႇစ္ဦးဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေနာက္ ႏႇစ္တန္းေက်ာ္က ေလယာဥ္ေမာင္မယ္မ်ား အတြက္ ထားရိႇတဲ့ခံုကို ေရႊ႕လာၾကရပါတယ္။ ဘယ့္ႏႇယ့္ဟာေတြတံုး ဆိုၿပီး စူးစမ္းခ်င္မိလို႔ ၾကည့္လိုက္မိရေတာ့ သားအမိလို႔ ယူဆရတဲ့ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး ႏႇစ္ေယာက္ပါ ခင္ဗ်။

ခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ႏႇစ္ေယာက္ဟာ သူတို႔ပဲ ဘာမႇအမႇားမလုပ္မိသလို ''႐ုပ္တည္ႀကီးေတြနဲ႔'' ခ်ီတက္လာပါတယ္။ ဘာျပဳလို႔မ်ား အဲဒီ့ အေရးေပၚ ထြက္ေပါက္ ခလုတ္ကို သြားဆြဲရတာလဲဗ်ာလို႔ ေမးၾကည့္ခ်င္စိတ္က တဖြားဖြား ေပၚပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သည္အေျခအေနမႇာ သင္းတို႔ ရႇက္ရမ္းရမ္းမဲ့အေရးကို ေတြးမိရတဲ့အတြက္ သိခ်င္စိတ္ကို ဇြတ္မ်ိဳခ်ရင္း အသာၿငိမ္ေန လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
ေလယာဥ္မယ္ေလးခမ်ာ စိတ္မခ်ရႇာဘူး။ ဟိုသားအမိ ထသြားတဲ့ ေနရာမႇာ ထိုင္လိုက္၊ ထလိုက္နဲ႔ အဲဒီ့ ခလုတ္ကို ဖိေန၊ စမ္းေနရရႇာတယ္။ ေနာက္ဆံုးမႇာ ေလယာဥ္မႇဴးႀကီး ကိုယ္တိုင္ေရာက္လာ၊ စစ္ေဆးၿပီးေတာ့မႇ
ကိစၥၿပီးသြားပါတယ္။

ထပ္ေျပာပါရေစေနာ္... ဇင္းမယ္က ရန္ကုန္ကိုလာတဲ့ ခရီးစဥ္ပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒါကို ထပ္ေျပာရတာက အဲဒီ့ ႏႇစ္ေယာက္ဟာ အခုမႇ ေလယာဥ္ကို ပထမဆံုး စစီးဖူးသူေတြ မျဖစ္ႏိုင္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ သမီးလုပ္သူက ဂါ၀န္နဲ႔ဘာနဲ႔ အက်အန ဆိုေတာ့လည္း ေခတ္နဲ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ ညီေနပါေသးတယ္။ စာမတတ္သူေတြ မ်ားလားလို႔ ေဖာ့ေတြးလည္း ျဖစ္ႏိုင္စရာ သိပ္ေတာ့အေၾကာင္း မရိႇပါဘူး။ အဲဒီ့ အေရးေပၚထြက္ေပါက္ အဖြင့္ခလုတ္က အနီေရာင္ ျဖစ္သလို ''ထြက္ေပါက္''ဆိုတဲ့ စာတန္းကိုလည္း အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ႏႇစ္ဘာသာနဲ႔ အနီေရာင္ပဲ ထင္ထင္ရႇားရႇား ေရးထားပါတယ္။ အဲဒါကိုမႇဘာျပဳလို႔ သြားဆြဲတာလဲ ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေျဖရႇာမရတဲ့ ပုစၧာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ကေန ႏႇစ္ပတ္အၾကာ ေမလ ၇ ရက္ေန႔မႇာ ေတာင္ငူကို စာေပေဟာေျပာပြဲ သြားရျပန္ပါတယ္။ ေဟာေျပာပြဲ စီစဥ္သူေတြက အသြားအျပန္ကို ခရီးသည္တင္ မႇန္လံုေလအိတ္ ဘတ္(စ္)ကားႀကီးေတြ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ကားေတြက ကားသစ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေတာ့ အင္မတန္ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း ရိႇပါတယ္။ ေလေအးစက္ကလည္း အသြားတုန္းက ကားက သိပ္မေအးေပမယ့္ အျပန္ကားက အေတာ္ေအးတယ္။ အသြားတုန္းက သိပ္မေအးဘူး ဆိုသည့္တုိင္ အျပင္မႇာ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနတာနဲ႔ စာရင္ အေတာ္ေနသာထိုင္သာရိႇတဲ့ အပူခ်ိန္မို႔ သက္ေသာင့္သက္သာပါပဲ။

သို႔ေသာ္... အသြားမႇာေရာ၊ အျပန္မႇာပါ ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ဖက္က ခရီးသည္ေတြကို ေဘးမႇန္ေတြ မဖြင့္ၾကပါနဲ႔လို႔ လႇမ္းလႇမ္းေအာ္ရတာ ငါးေခါက္စီေလာက္ က်ပါတယ္။ အသြားတုန္းကလဲ သူတို႔မႇာ အေတာ္ ေအာ္ရရႇာတယ္။ အျပန္က်ေတာ့လည္း ေအာ္ရရႇာတယ္။

အဲေတာ့မႇ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေလယာဥ္ေပၚက သားအမိကို သြားသတိရမိပါေတာ့တယ္။ အင္း... အဲဒီ့ သားအမိလည္း သည္ခရီးသည္ေတြလိုပဲေနမႇာ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ျပံဳးမိရပါတယ္။

ဟုတ္တယ္ေလ... တခ်ိဳ႕က မႇန္လံုကားနဲ႔ သိပ္ယဥ္ပါးတာ မဟုတ္ဘူး။ မြန္းက်ပ္ရႇာၾကမႇာေပါ့။ သူတို႔ တစ္သက္လံုး အစီးမ်ားလာခဲ့တဲ့ကား ဆိုတာေတြက ေဘးမႇန္ေတြ ဖြင့္ထားရင္လည္းဖြင့္ထား၊ ဒါမႇမဟုတ္လည္း
ကုန္တင္ယာဥ္ႀကီးငယ္ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ကုန္တင္တဲ့ေနရာကို ပ်ဥ္ျပား ဘယ္ညာ ဆင္႐ိုက္ထားၿပီး ကားဦးတည္ရာကို ပုခံုးလႇည့္ထားရတဲ့ ခရီးသည္တင္ကားမ်ိဳးေတြရင္လည္း ျဖစ္ေနခဲ့မႇာမို႔ အသက္ကို ၀ေအာင္ရႇဴႏိုင္႐ံုသာမက လူေတာင္ လြင့္မက်န္ရစ္ေအာင္ မနည္း ကိုင္တြယ္ထားရတဲ့ ေလတိုးမႈကို ခံစားခဲ့ရမႇာေလ။ အဲဒါေတြနဲ႔ အသားအက်လြန္သြားေတာ့ ေလလံုးလံုးမတိုးတဲ့ မႇန္လံုကားေတြထဲမႇာ ဗ်ာေတြမ်ားကုန္ၿပီး ေလ်ာက္ဖြင့္ၾကတာ ေနမႇာေပါ့။

အင္း... ဟိုသားအမိခမ်ာလည္း အလံုပိတ္ေလယာဥ္ထဲ မြမ္းရႇာၾကမႇတ္တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ ေလယာဥ္ျပတင္းေတြက အေသပိတ္ေတြမို႔၊ ခရီးသည္တင္ကားေတြမႇာလို အရႇင္သာ ဆိုလို႔ကေတာ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြခမ်ာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေျပးလိုက္ရမယ့္ ျဖစ္ျခင္း...အံမယ္မင္းတဲ့မႇ မင္း...

ဇာတ္လမ္းကသည္မႇာ ဆံုးရမႇာ။ မဆံုးခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သည္အျဖစ္ကို စကၤာပူက ျပန္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို တခုတ္တရ လာႏႈတ္ဆက္တဲ့ မိတ္ေဆြေလး တစ္ေယာက္ကို ေျပာျပေတာ့ သူနဲ႔အတူ ပါလာသူ ျပန္ေျပာတဲ့ စကားက ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္။သူလည္း ကြၽန္ေတာ့္လိုပဲ ေလယာဥ္ ခဏခဏစီးခဲ့ရာက မၾကာေသးခင္ တစ္ေခါက္မႇာေတာ့ စကၤာပူက ရန္ကုန္ကို အျပန္ခရီးမႇာ သူနဲ႔ေဘးခ်င္းကပ္ ထိုင္ရသူက သန႐ုပၸ သူငယ္မေလး တစ္ေယာက္တဲ့ခင္ဗ်။ ၀တ္ထားစားထားတာကလည္း အပ်ံစားတဲ့။

အဲ...သို႔ေသာ္ ေလယာဥ္ေပၚမႇာ အစားအေသာက္ေကြၽးတဲ့အခါ က်ေတာ့ အဲဒီ့ကေလးမေလးက ေလယာဥ္ကေပးတဲ့ တစ္ေယာက္စာ ပလတ္စတစ္ ေသာက္ေရေအးခြက္ကေလးကိုဖြင့္၊ ၿပီးေတာ့ ေကာ္ဖီ၊
လက္ဖက္ရည္ေသာက္တဲ့အခါ သံုးဖို႔ အရံသင့္ ေပးထားတဲ့ သၾကားနဲ႔ ႏို႔မႈန္႔ထုတ္ကေလးေတြထဲက ႏို႔မႈန္႔ထုတ္ေလးကို ျဖည္ကာ အဲဒီ့အမႈန္႔ေတြကို ေသာက္ေရေအးခြက္ထဲ သြန္ခ်ၿပီး ေမႊပါသတဲ့ ခင္ဗ်ား။ ႏို႔မႈန္႔လို႔သာ
အလြယ္ေရးလိုက္တာပါ။ အမႇန္ကေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ ေသာက္တဲ့အခါ ႏို႔အစား သံုးလို႔ရတဲ့ ''ခရီမာ''ေခၚ ႏို႔မႈန္႔နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါက ေရေႏြးပူပူနဲ႔မႇ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ေရေအးနဲ႔ကေတာ့ အခဲလိုက္
အဖတ္လိုက္ေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

မိတ္ေဆြခမ်ာ မိန္းကေလး ရႇက္သြားမႇာ စိုးတာနဲ႔ ေျပာလည္းမေျပာရဲ၊ ရယ္ကလည္း ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ ျဖစ္ေနပါသတဲ့။ အမယ္... မမက အဲဒါကို ေသာက္ၾကည့္ေသးတယ္တဲ့ ခင္ဗ်။ ေသာက္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘယ္အဆင္ေျပမတံုး ခင္ဗ်ာ။

မိတ္ေဆြက ဆက္ေျပာပါတယ္။ ''စကၤာပူ အသြားခရီးစဥ္ ဆိုရင္ေတာ့လည္း မေျပာပါဘူးဗ်ာ။ အခုဟာက အျပန္ဆိုေတာ့ သူေလယာဥ္စီးဖူးမႇာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဟိုမႇာလည္း ေနခဲ့မႇာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြနဲ႔ မၾကံဳခဲ့ဖူးတာ အံ့ၾသစရာေနာ္''တဲ့။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ရယ္လို႔သာ ေနမိပါတယ္။ စိတ္ထဲမႇာလည္း ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏႇစ္ေက်ာ္အထက္ကာရီက ၾကံဳဖူးတာေလးကို ေျပးျမင္မိတယ္။ အဲတုန္းက ကြၽန္ေတာ္က အလုပ္တာ၀န္နဲ႔ သြားရတာခင္ဗ်။
တစ္ေယာက္တည္းလည္း မဟုတ္ဘူး။ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ပါတဲ့ အဖြဲ႕နဲ႔သြားရတာ။ တည္းေတာ့ ဟိုဘက္က စီစဥ္ေပးတာမို႔ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္ အေကာင္းစားႀကီးမႇာ တည္းရတာ ျဖစ္သလို စားေတာ့လည္း အဲဒီ့ ဟိုတယ္ႀကီးမႇာပဲ မနက္စာေရာ၊ ေန႔လည္စာေရာ၊ ညစာပါ စားရတာ ခင္ဗ်။

အဲဒါဗ်ာ၊ တစ္ရက္မႇာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္စားေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔အတူ လာပူးေပါင္းၿပီး မနက္စာစားတဲ့ ဘိုးေတာ္တစ္ပါးနဲ႔ ၾကံဳတယ္ခင္ဗ်။ လာကတည္းက တစ္ဖြဲ႕တည္း အတူလာ၊ ဟိုက်ေတာ့လည္း အတူတြဲၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ ရက္ကေလးလည္း ရလာၿပီမို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း သိကြၽမ္းေနၿပီ ဆိုေတာ့ တစ္စားပြဲတည္း လာစားတာ ဘာမႇကန္႔ကြက္စရာ မရိႇပါဘူး၊ အေဖာ္ေတာင္ ရပါေသးတယ္။

အဲ... သူ ထိုင္အခ်လိုက္မႇာ ျမင္လိုက္တာက သူ႔ပန္းကန္ထဲမႇာ ထည့္လာတဲ့ ေထာပတ္ေတြပါပဲ။ စားေနတာက မနက္ခင္းစာ ခင္ဗ်ာ။ အဲေတာ့လည္း ေပါင္မုန္႔သုတ္စားဖို႔ တစ္ေယာက္စာ ေထာပတ္ခဲေလးေတြ ခ်ေပးထားပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြက အလ်ားအနံ တစ္လက္မ ပတ္လည္ မရႇိတရိႇ၊ အထူ တစ္မတ္ေလာက္ ရိႇတဲ့ ေကာ္ဘူးေလးထဲမႇာ ထည့္ၿပီး အလံုပိတ္ထားတာေလး ေတြပါ။ ေပါင္မုန္႔စားတဲ့ သူအတြက္ အဲဒါေလး တစ္ဘူးက ေကာင္းေကာင္း လံုေလာက္ပါတယ္။

အဲဒါဗ်ာ၊ သူ႔ပန္းကန္ထဲမႇာ ပါလာတာ အနည္းဆံုး ငါးဘူး ခင္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္ လန္႔သြားပါတယ္။ အိမ္မ်ားသယ္သြားဖို႔ ၾကံတာလားလို႕လည္း ေတြးမိတယ္။ ဘယ္ဟုတ္မတံုး ခင္ဗ်ာ၊ သူကခဏေနေတာ့ အဲဒါေလးေတြကို ဖြင့္၊
စားပြဲတင္ဓားနဲ႔ အက်အန ကေလာ္ၿပီး တုပ္ပါေလေရာလား။အား... တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမႇ မျမင္ဖူးတာ ျမင္ရျပန္တာပါပဲ ခင္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘာေျပာရမႇန္း မသိဘူး။ ေစာေစာက မိတ္ေဆြ ေျပာသလိုပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ခုခု ေျပာလိုက္ရင္ ခမ်ာ ရႇက္သြားမႇာ စိုးတာနဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ပဲေဆာင္ ေနလိုက္ရပါတယ္။

ဒါနဲ႔ မၿပီးေသးပါဘူး။ အဲဒီ့ ေထာပတ္ ငါးဘူးေလာက္ကို ကုန္ေအာင္ တြယ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူထသြားျပန္ပါတယ္။ မနက္စာက ဘူေဖႇးဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႀကိဳက္တာ ႀကိဳက္သေလာက္ ထယူစားလို႔ရတဲ့အမ်ိဳး ဆိုေတာ့ သူက ထပ္သြားယူတာပါ။ ျပန္ လာေတာ့ သူ႔လက္ထဲမႇာ ဒိန္ခ်ဥ္ဘူးေလးေတြ ပါလာျပန္တယ္။ သည္တစ္ခါလည္း ေလးဘူး သယ္လာျပန္တာ ခင္ဗ်။ အဲဒီ့ ဘူးေလးေတြကလည္း တစ္ခါသံုး ဖန္ခြက္ပံုစံ၊ ေဖာ့ဘူးေလးေတြနဲ႔ အလံုပိတ္ထားတဲ့ ဘူးေလးေတြပါ။ ေလးဘူးဆိုေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ဒိန္ခ်ဥ္ အေတာ္ႀကိဳက္ရႇာလို႔ ေနမႇာပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးမိေနရျပန္တယ္။

သူကျပန္ထိုင္တယ္။ အဲဒီ့ ေလးဘူးကို သူ႔ေဘးမႇာ ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဘူးကို ေဖာက္တယ္၊ ဇြန္းကေလးနဲ႔ ျမည္းပါတယ္ ခင္ဗ်။ ၿပီးေတာ့ မိႈရတဲ့ မ်က္ႏႇာနဲ႔ ''ဟီး... ဟီး... ဒိန္ခ်ဥ္ေတြဗ်... ေကာင္းတယ္၊ စားပါဦးလား''လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေခါင္းသာ ရမ္းျပလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။ (ဘူးေပၚမႇာ ဒိန္ခ်ဥ္လို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးကို ထင္ထင္ရႇားရႇား ေရးထားတာ သူမ ဖတ္မိတာလား၊ မဖတ္တတ္တာလားေတာ့ သူပဲ သိပါလိမ့္မယ္။)အင္း ခက္လႇပါလားကြယ္႐ို႕။

ေရႊေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ သည္လို ျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုတာကို ဆက္စဥ္းစားတဲ့ အခါမႇာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မႇာ အေျဖေတြ႕သလိုလို၊ မေတြ႕သလိုလိုနဲ႔ ေခါင္းေနာက္လာပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားကို အေဖာ္စပ္ပါရေစလား။ ေရႊေတြဘာ့ေၾကာင့္ အဲလိုေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုတာေလး ကြၽန္ေတာ့္ကို တစ္ဆိတ္ ကူစဥ္းစားေတာ္ မူေပးၾကပါလား ခင္ဗ်ာ။
အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ။
(ရန္ကုန္ - ၂၈၀၅၁၁)
(၀န္ခံခ်က္ - 'ကဲ .. . မယံုခ်င္ေန' ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္မႇာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏႇစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္က ႐ုပ္ရႇင္ကားတစ္ကား အမည္ ျဖစ္ပါသည္။)

Admin
Admin

Posts : 82
Join date : 2011-06-11
Age : 26
Location : Mandalay

View user profile http://mmts.forumsmusic.com

Back to top Go down

View previous topic View next topic Back to top


 
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum